• Afscheidswedstrijd Sébastiaan Horssius - 29 mei 2019

    Het is zaterdag 22 september 2018, we spelen uit tegen ’t Vliegdorp, we zijn een minuut of 5 onderweg. Bas sprint richting de achterlijn en voelt het al, het is mis met zijn hamstring. Later blijkt dat ook wel, de spier is gescheurd.  Het is tijdens revalidatie van deze, zoveelste, blessure dat bij Bas het besef komt dat hij een punt achter zijn voetbalcarrière moet zetten. Het is mooi geweest, hij heeft steeds meer last van een wedstrijdje voetballen en de fysio heeft steeds meer en langer werk om hem voor de volgende wedstrijd weer klaar te krijgen. En in zijn werk heeft hij van de zaterdagse wedstrijden ook steeds meer last, tenslotte moet hij als schilder met fysiek werk zijn brood verdienen. Dat laatste wordt steeds moeilijker in de dagen na een wedstrijd. Het doet wel pijn, zo lees ik deze week in een groot interview met Bas in de krant, om met een blessure afscheid te nemen. Dit betekent eigenlijk dat vorig seizoen zijn laatste was.

     

    Een mooi interview met Bas, waarin hij ook zegt dat er eigenlijk meer in had gezeten. VVJ was echt niet zijn plafond als je ziet dat hij in zijn jeugd in diverse vertegenwoordigende elftallen speelde. Maar hij geeft ook toe dat hij bij ons cluppie mooie en gezellige jaren heeft beleefd. Dat moet ook wel, anders speel je niet 20 seizoenen in het eerste! Jammer van dit stuk in de krant vind ik dat er mensen aan het woord komen, die niets met VVJ te maken hebben en die zich nogal negatief uitlaten. Van een “grimmige sfeer” merk ik nooit iets en dat tegenstanders voorzichtiger zijn als ze tegen ons spelen dan in andere wedstrijden blijkt nooit uit het aantal overtredingen dat tegen onze spelers wordt gemaakt. Maar ja, zo’n krant moet ook vol, hé!!

    Het was ook rond die eerste wedstrijden van de afgelopen competitie, dat er geluiden van mensen vanuit de vereniging kwamen, om een mooi afscheid voor Bas te verzorgen. Dat zou dan tijdens één van de laatste competitiewedstrijden moeten gebeuren. Drijvende kracht achter de afscheidswedstrijd die uiteindelijk afgelopen woensdag is georganiseerd, was Koos Staal. Het idee was om na afloop van de competitie een wedstrijd speciaal voor Bas te organiseren, met het huidige 1e elftal, waar Bas als laatste in en mee gevoetbald heeft, tegen een elftal met spelers die door Bas zijn uitgezocht. Spelers waar hij in de loop van de jaren mee gevoetbald heeft. De sponsorcommissie, de trainersstaf en onze sponsor “Baron Reclame” hebben zich daarnaast ingespannen om de avond tot een feestje te maken. Er werd van alles geregeld; shirts met speciale opdruk, waar Team Sébastiaan in kon voetballen. Bas zelf de ene helft in het huidige 1e en de andere helft in Team Sébastiaan. Zoon Damiano in het doel, hoe leuk kan het zijn!!

         

    Posters werden gedrukt, flyers gemaakt, op internet en verschillende social media werd al weken opgeroepen aanwezig te zijn, het welkomstbord aan het begin van ons complex werd aangepast, in de kantine flyers met de spelers van beide elftallen. Cadeaus werden geregeld en bloemen besteld. Toen Bas van dit alles hoorde, heeft hij zelf nog een zanger geregeld om na afloop nog een paar gezellige uurtjes te hebben in de kantine.

    In het bijzijn van zijn gezin, familie en vrienden begon dus afgelopen woensdag, 29 mei 2019, zijn laatste voetbalavontuur. Om 19.30 uur zou de wedstrijd gaan beginnen, dus om 18.00 uur druppelden de eerste “gasten” al binnen. Al die oud-voetballers hebben natuurlijk wel wat tijd nodig om zich voor te bereiden. Protheses aan, of juist af,  niet te lang warmlopen, dan kunnen ze de wedstrijd niet meer spelen. Velen herkende ik nog, sommigen ook niet, sommigen niets veranderd, anderen weer onherkenbaar veranderd (door lange baarden), grijs of juist helemaal geen haar meer. Sommige spelers van toen hadden zich jammer genoeg afgemeld, door uiteenlopende redenen, maar het was toch leuk om ze allemaal weer eens bij elkaar te zien.